ابراهیم شیری

سیاسی – اجتماعی – اقتصادی (تحلیلی- تحقیقی)

دروغهای جنگ

VOYNO

بقلم جک راندوم

یکی دیگر از اسناد تحلیلی مستند از آرشیو نوشته‌ها و ترجمه‌هایم که داور تاریخ بر صحت و حقانیت آن صحه گذاشت.

برگردان: ا. م. شیری

۵ بهمن- دلو ۱٣۹۰

فرار از عراق، یادآور شکست در ویتنام

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا در پیام ۱۴ دسامبر خود خطاب به ارتشیان در فورت‌برگ گفت:

«شما از سلاله بلافصل قهرمانانی هستید که دو قرن- قرن استعمار و امپراطوری خشن را به هم پیوند میدهید. پدران و پدربزرگان شما با سری سرد، کمونیسم و فاشیسم را بزیر کشیدند، و شما مردان و زنان در اجرای همان اصول، برای سرکوب کسانی که در ۱۱ سپتامبر به ما حمله کردند، در فلوجه و قندهار جنگیدید».

«مهمترین درسی که ما می توانیم از این پیکار نه از عرصه استراتژی جنگی، بیاموزیم این است که آن، به خصلت ملی ما مربوط می‌شود. در سایه شما، ما این جنگ را در شرایطی به پایان می‌بریم که آمریکا قدرتمندتر و جهان امن‌تر شده است».

دروغ‌های جنگ مثل بسته‌های پرزرق و برق هدایای شب عید و یا همچون وعده- وعیدهای خشک و خالی براحتی و سادگی از حافظه‌ها محو می‌شود. درسهای جنگ را از نو، هنوز، که از قلبها پاک نشده است، باید آموخت.

دروغ‌های جنگ عراق چنان راحت دفن شدند که شش نامزد از هفت نامزد حزب جمهوریخواه برای ریاست جمهوری آمریکا، بر اساس ادعاهای موهوم، درست مثل شروع جنگ برعلیه عراق، علنا شروع جنگ برعلیه ایران را وعده کردند. بخاطر اینکه درس‌های این جنگ وحشیانه، بزرگترین محاسبه استراتژیک پس از جنگ ویتنام، درست مثل فجایع عظیم آن جنگ، براحتی بفراموشی سپرده شدند و امروز شش نامزد از هفت نامزد حزب جمهوریخواه، وفاداری خود به اتاق فکر نئومحافظه‌کاران، به اتاق فکر بیماران روانی را اعلام کردند. البته، کاخ سفید هم دست کمی از این اتاق‌های فکر ندارد.

کسانی از ما که سالهای جنگ ویتنام، سالهای از دست رفته را هنوز بیاد دارند، با توجیهات بسیار آشنا و عمیقا دردآور جنگ‌افروزی دو حزب ما در عراق بخوبی آشنا هستند.

دروغی که ما را به جنگ ویتنام کشانید، تراوش تئوری این دومینو بود که: «اگر ما از ورود یک کشور به دایره سرخ کمونیسم جلوگیری نکنیم، آنوقت، همه کشورها را از دست خواهیم داد». بر پایه این تئوری، سه قدرت غربی (انگلیس، فرانسه و آمریکا)، این کشور کوچک همسایه چین را بمثابه میدان بازیهای جنگی انتخاب کردند.

هستی بیش از سه میلیون انسان را قربانی کردیم تا نشان دهیم که بازیهای کودکانه نمی‌تواند مبنای قانون سیاست خارجی ما قرار گیرد. این واقعه بدین سبب روی داد که رهبران ما مجذوب نظامیگری، قدرت طلبی، شکوه و عظمت امپراطوری شده بودند.

بزرگترین دروغ پس از شکست ما در جنگ ویتنام این بود که گویا عدم توجه جدی به آن، بطور کلی موجب این شکست بود. سیاستمداران در واشینگتن دائما در مقابل ژنرالهای ما ایستادگی می‌کردند. از سال ۱۹۶۵ تا سال ۱۹۶۸ ما بیش از یک میلیون تـُن بمب و موشک در ویتنام شمالی، لائوس و کامبوج انبار کردیم، اما گفته می‌شود که ما توجه جدی به این جنگ معطوف نداشتیم. ما ۱۲ میلیون گالن گرد شیمیایی سمی «Agent Orange» بر خاک جنوب شرقی آسیا پاشیدیم، اما می‌گویند ما بطور جدی به این جنگ نپرداختیم. در بحبوحۀ جنگ در سال ۱۹۶۸ شمار ارتشیان ما در این منطقه بیش از نیم میلیون نفر (از جمله، شامل سربازان وظیفه که اولین بار پس از جنگ کره آنها را به جنگ فرستادیم) بود،  اما باز هم ادعا می‌شود ما این جنگ را مورد توجه جدی قرار ندادیم.

فقط به بمباران اتمی متوسل نشدیم… ما آنقدر به این جنگ غیرقابل توجیه پرداختیم که هیچ کشور دیگری چنان نکرد. اما دروغهای آن جنگ هنوز هم تکرار می‌شود. دروغهای جنگ، ویژگی اساطیری بخود گرفته، و باور به آن، به آئین وطن‌پرستی ما تبدیل گشته است.

حیرت‌انگیز نیست، که ما باز هم همچنان همان اشتباهات استراتژیک را تکرار می‌کنیم و همچنان به قضاوتهای اشتباه مان ادامه می‌دهیم و مرتکب همان جنایات غیرانسانی، اعمال یأس‌آور و رفتارهای خودتخریبی می‌شویم.

پس از ویتنام، رهبران آمریکا تا زمانی که هنوز رئیس سابق سازمان «سیا»، جرج هربرت واکر بوش برای شروع جنگ علیه عراق به توطئه دست نزده بود، به انجام اقداماتی در مقیاس کوچک محکوم بودند. هر چند که جنگ خلیج فارس کوتاه مدت بود، اما پیروزی نظامی در آن الهام‌بخش رئیس جمهور بوش در اعلام «دفن شبح ویتنام در شنزارهای شبه جزیره عرب برای همیشه» بود.

«برای همیشه» چندان هم طول نکشید. زیرا پسر بزرگ او، مبتکر شروع دو جنگ بود که شبح ویتنام را به هستی دو باره فراخواند. جنگ ده ساله افغانستان یکی از آنها است که هنوز هم ادامه دارد و دیگری، بازگشت به جنگ پدر در عراق بود.

دروغهای پدر را بسیاریها امروز هم بیاد دارند، اما دروغهای پسر بیش از آن تازه است که بتوان فراموش کرد. این دروغ نه تنها به ادعای موهوم وجود سلاحهای کشتار جمعی، حتی به نظریه بعدی مربوط می‌شود که همه جهان عملا بر جعلی بودن آن اذعان دارد. برای آگاهی شما، لازم به گفتن است که طرح اولین قطعنامه ما در شورای امنیت سازمان ملل متحد برای شروع عملیات جنگی در عراق بر اطلاعات مربوط به وجود تسلیحات کشتار جمعی مبتنی بود که با شکست مواجه شد. آژانس بین المللی انرژی اتمی بهانه‌های ما را کاملا افشاء کرد، و چون معلوم شد که اکثریت شورای امنیت رأی منفی به آن خواهد داد، قطعنامه پس گرفته شد.

مقامات دولت بوش بدروغ تأکید می‌کردند که صدام حسین یکی از سازماندهان حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به نیویورک بوده است. آنها همچنین بدروغ اعلام می‌کردند که عراق همکاری تنگاتنگی با القاعده داشته و بودجه آن را تأمین می‌کند. این ادعاها آنقدر روشن بود که بالاخره رئیس جمهور بوش مجبور شد آنها را ردّ کند.

دروغهای هر جنگ در خدمت اهداف خود آن است. همینکه افق بغداد را انفجار بمبها روشن کردند، حمایت از جنگ به اصل میهن‌پرستی تبدیل گردید.

دروغ بعدی عبارت از این بود که گویا اقدامات ما هیچ ربطی با نفت عراق نداشته، بلکه، بطور تمام و کمال در خدمت برقراری دمکراسی در دنیای عرب می‌باشد. اما این دروغ زمانی که حفاظت از معادن نفت به اولین وظیفه ما تبدیل گردید، رسوا شد. مدت زیادی تا آن وقت که دولت عراق تشکیل گردد، ما از سوی شرکتهای غول‌آسای خود مأموریت کنترل نفت عراق را بعهده گرفتیم. بدین ترتیب، همه مأموریت انجام شد.

دروغهای جنگ را، در واقعیت امر، به همین سادگی نمی‌توان افشاء کرد. برای انجام این مهم، ذهن روشن، عزم و اراده برای جستجوی حقایق و علاقمندی به اندیشیدن لازم است.

آگاهی‌های مربوط به دروغهای منجر به جنگ عراق می‌تواند مدتها به حیات خود ادامه دهد، مشروط بر اینکه شاهدان از میان ما، اعم از سربازان قربانی این جنگ تا شهروندانی که از آنها حمایت می‌کردند و یا مخالف آنها بودند، حقایق را بپذیرند و آنها را به نسلهای آتی انتقال دهند.

گذشته از اینکه ما می‌دانیم هزاران مزدور آمریکایی برای حفاظت از بزرگترین سفارت ما در جهان در خاک عراق باقی مانده است، می‌توانیم از جناب رئیس جمهور که وعده او برای پایان دادن به جنگ عراق تأثیر زیادی در انتخابش داشت و به وعده خود رسما عمل کرد، سپاسگزار باشیم.

ما درک می‌کنیم که در دوره حاضر رئیس جمهور نمی‌تواند بخاطر خساراتی که بنام مردم ما به دیگران وارد شده است، عذرخواهی بکند.

ما تفاوت عقلانی بین جنگ و جنگجو را درک می‌کنیم.

ما می‌دانیم که رئیس جمهور نمی‌تواند به سربازان‌مان اعلام نماید که آنها بدلائل نادرست در جنگ ناعادلانه شرکت کردند.

اما زمانیکه رئیس جمهور اعلام می‌کند که ما برای عراقیها امکانات شکوفائی و پیشرفت در جامعه دمکراتیک فراهم ساختیم، نه تنها سالوسی می‌کند، حتی دروغهای جنگ را هم جاودانه می‌سازد. وقتی‌ که رئیس جمهور اعلام می‌دارد که ما بخاطر آزادی برای عراقیها و عدالت بین‌المللی در عراق جنگیدیم، او راه جنگ ناعادلانه تازه‌ای را برای آمریکا باز می‌کند. او، در راه تدفین شبح ویتنام تلاش می‌کند.

برغم ماندن در افغانستان حتی بمدت یک روز بیشتر، همه ما باید قبول کنیم که جنگ عراق از همان ابتدا ناعادلانه بود. این جنگ، هیچ ارتباطی با دمکراسی و عدالت نداشت. هدف آن، نفت و استیلاگری استراتژیک بود. و کسی که به شرارت دست می‌زند، پاسخ شرارت خود را دریافت می‌کند.

جرم، جرم است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این نوشته در سپتامبر 1, 2016 بدست فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: