ابراهیم شیری

سیاسی – اجتماعی – اقتصادی (تحلیلی- تحقیقی)

بيانيه حزب کمونيست استراليا

چرخش ارتجاعی رويدادها در ليبی!

منبع: حزب کمونيست استراليا

گزارش‌های پيروزمندانه در رسانه‌ها دربارۀ سرنگونی يک «ديکتاتور» و پيروزی نيروهای «شورشی»، يک واقعيت به طور دراماتيک متفاوتی را می‌پوشانند. ايالات متحده، بريتانيا و ناتو از طريق طراحی بلندمدت، شامل پرورش نيروهای اپوزيسيون در ليبی، به يک هدف ژئو-استراتژيک عمده دست يافته اند.

مشاوران نظامی و سياسی حتا قبل از شروع اعتراضاتی که به عنوان ادامه «بهار عرب»- که قبلاً در تونس، مصر، بحرين و جاهای ديگر شروع شده بود- معرفی شدند، به ليبی رفته بودند.

سپس بمباران بی‌پروای کشور از طرف ناتو تحت پوشش فريبکارانه تحميل «منطقه پرواز ممنوع» شروع شد. در جريان يک دروغ‌پراکنی خبيثانه و با منطقی واژگون ادعا شد که اين برای «حمايت جان غيرنظاميان» بود.

مردم جهان نبايد پيرامون چرخش ارتجاعی رويدادها در ليبی کم‌ترين توهمی داشته باشند. اگر نيروهای حمايت شونده‌ای که اکنون مدعی دولت ليبی هستند تغيير وفاداری ندهند و حاکميت کشور خود را برخلاف اميال حاميان امپرياليست خود اعلام نکنند-سناريويی بسيار نامحتمل – ليبی، منابع و دارايی‌های استراتژيک آن به استعمارگران پيشين و قدرت‌های نواستعماری که در گذشته آن‌ها را داشتند، واگذار خواهد شد.

سوريه و ايران اکنون کاملاً هدف امپرياليست‌ها واقع شده اند. يک پيشينه شديداً منفی ديگری که اين عمل به وجود آورده اين است که برای دولت‌های ضدامپرياليست در جاهای ديگر، از آنجمله در آمريکای لاتين، پی‌آمدهای خطيری دارد.

دولت معمر قذافی بدون ترديد کارنامه سياه و سفيدی داشت. اعتراضاتی که دزديده شد و به عنوان دست‌آويزی برای شورش نظامی ساخته و پرداخته ناتو به کار گرفته شد، تقاضاهای مشروعی داشت.

دولت پرزيدنت اسد نيز نقص دارد، همان‌طور هم نظام مذهبی سرکوبگری که در ايران در قدرت است. اما، هيچ‌کس نبايد دچار اين توهم شود که نيروهای ناتو در ليبی يا در هر کشور ديگری که هدف قدرت نظامی آن واقع شود، رويش دمکراتيک را موجب خواهند شد. خلاف آن صادق است.

جنبش جهانی صلح قبل از تجاوز ايالات متحده و متحدين آن به عراق در سال ۲۰۰۳، از اين واقعيت خوب آگاه بود. اما به نظر می‌رسد، با وجود اين‌که رويدادها درستی مسير جنبش در مورد عراق بعد‌ از صدام را به اثبات رسانده اند، بسياری در ارتباط با رويدادها در ليبی، فريب تبليغات‌چی‌های امپرياليست‌ها را خورده اند.

جنبش صلح، در حالی که ايالات متحده و ناتو به سمت هدف نظامی بعدی خود حرکت می‌کنند، نبايد اين اشتباه را تکرار کند.

از رويدادها در ليبی درس‌های زيادی بايد آموخت. يک درس مهم اين است که مردم جهان بايد از سازمان ملل در حمايت از حاکميت ملت‌ها، بيش‌تر بخواهند.

اين، تا زمانی که ساختارهای سازمان ملل دمکراتيک نبوده، و جلوی تصميم‌گيری غول‌های نظامی و اقتصادی برای مسايل بين‌المللی گرفته نشود، ممکن است اتفاق نيافتد.

کشورهايی که مداخله سودپرستانه قدرت‌های امپرياليستی را رد می‌کنند نبايد تماشاچی بمانند. در اين موارد رأی ممتنع کافی نيست.

آن‌ها بايد در رد رفتار به طور فزاينده تجاوزگرانه امپرياليسم به جنبش صلح در سراسر جهان بپيوندند.

باب برايتون

دبير بين‌الملل حزب کمونيست استراليا

http://www.cpa.org.au/guardian/2011/1517/03-reactionary-turn.html

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این نوشته در سپتامبر 10, 2011 بدست فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: