ابراهیم شیری

سیاسی – اجتماعی – اقتصادی (تحلیلی- تحقیقی)

اعلاميه کميسيون کشوری شورای صلح آلمان در مورد وقايع ليبی

تارنگاشت عدالت

http://www.edalat.org/sys/content/view/6353/1/

منبع: ردگلوب

اگر سازمان شورشيان ليبی هم‌اکنون کنترل پايتخت را به دست گرفته باشد و يا به زودی قدرت را به دست گيرد، بايد تنها اميد داشت که درگيری‌های نظامی هرچه زودتر به پايان رسند. نگرانی بزرگی در مورد اقدامات انتقام‌جويانه «پيروزمندان» نسبت به هواداران قذافی سرنگون شده وجود دارد. جنگ تاکنون به قيمت جان مردمان بسياری از هردو طرف تمام شده است و به فرار صدها هزار نفر انجاميده و بخش عظيمی از زيرساخت کشور ويران گرديده است.

گزارش‌هايی که برمبنای آن‌ها «شورشيان» بر رژيم قذافی چيره گشته اند، دارای هيچ پايه و اساسی نيست. اين ناتو بود که کشور از نظر نظامی ضعيف را با بمباران‌های خود، آماده تسخير ساخت. از ۳١ مارس تا ٢١ اوت سازمان نظامی ناتو ١۹۷۵١ حمله هوايی به اين کشور انجام داده. تعداد حملات نظامی کشورهای فرانسه، انگليس و ايالات متحده قبل از اين تاريخ  هنوز مشخص نيست. (آن‌ها جنگ خود را روز ١۹ مارس آغاز کرده بودند) جنگ عليه رژيم قذافی ۵ ماه به درازا کشيد، يعنی دوبرابر مدت جنگ ناتو عليه يوگسلاوی در بهار ١۹۹۹. در آن زمان در پناه بمب‌افکن‌های ناتو، جنگجويان UCK قدرت را در ايالت صرب‌نشين کوسوو به دست گرفتند.

در صفوف جنبش صلح نمی‌تواند به علت پيروزی نظامی ناتو شادی و سرور پديد آيد. زيرا در اثر بمباران‌های ناتو تعداد بسيار زيادی از مردم غيرنظامی قربانی شدند، منازل، مدارس، ايستگاه‌های راديو- تلويزيونی و مؤسسات زيربنايی ديگری ويران گشتند. درست چند روز پيش به دنبال حملات ناتو به دهکده «مجر» ۸۵ نفر از اهالی آن از جمله زنان و کودکان به قتل رسيدند. و به طور معمول و در اين گونه موارد سخنگوی ناتو توضيح داد که دهکده بمباران شده يک «مرکز همايش نظامی» بوده و ناتو «تا آن لحظه سندی در تأييد وجود قربانيان غيرنظامی در دست ندارد.» روز ۸ اوت سازمان يونسکو اعتراض کرد که در اثر بمباران هوايی فرستنده تلويزيونی ليبی توسط ناتو سه نفر از کارکنان اين مؤسسه به قتل رسيده اند و ٢١ نفر مجروح گشته اند. خشونت در مورد روزنامه‌نگاران و همکارانشان مغاير حقوق بين‌الملل به ويژه مغاير قطع‌نامه شماره ١۷۳۸ (٢٠٠۶) شورای امنيت سازمان ملل متحد است. ولی در آنجا نيز ناتو به قدر کافی تجربه اندوخته: در جنگ يوگسلاوی ١۹۹۹ ايستگاه راديو و تلويزيون بلگراد منهدم شد. از آنجايی که ناتو هيچ‌نوع اطلاعاتی در مورد قربانيان ليبيايی ارايه نمی‌دهد، تنها هر از گاهی گزارشاتی در مورد «خسارت‌های جانبی» در بين مردم غيرنظامی ببيرون درز می‌کند. مثلاً مورد پدری فاش شد که روز ٢٠ ژوئن خانواده خود را در اثر حمله هوايی ناتو به شهر سورمان از دست داده و اکنون از ناتو شکايت کرده است. در اين حمله به مجموعه مسکونی ١۵ نفر به قتل رسيدند. در اواسط ژوئيه دولت ليبی تعداد قربانيان غيرنظامی کشور را ١١٠۸ نفر اعلام کرده بود.

جنگ ناتو از ابتدا سرنگونی قذافی را نشانه رفته بود. «حفاظت از مردم غيرنظامی» تنها بهانه‌ای برای آغاز اين جنگ بود. در حقيقت «جامعه ارزشی غرب» به دنبال اهداف مادی و استراتژيکی خود بود:

١- يک دولت جديد ليبيايی نئوليبرال که کنسرن‌های نفت و گاز غربی را از قراردادهای قذافی که ۸۹ درصد درآمدهای نفت و گاز را عايد دولت می‌کرد، رها سازد.

٢- دولت جديد «شورشيان» که پيروزی خود را مديون قدرت‌های محافظ غربی است، امکانات را بر روی کنسرن‌های فرامليتی آب خواهد گشود تا در فروش شرکت نوبی «Aquifer» سهيم گردند. اين بزرگ‌ترين مخزن آب آشاميدنی ذخيره جهان که در زير کوير ليبی قرار دارد، دارای قدمتی ۵٠٠٠ ساله است. ارزش اين آب بيش از ۵ برابر ارزش نفت و گاز است.

۳-با از بين رفتن قذافی موتور مهمی برای وحدت آفريقا که بی‌نيازی از صندوق بين‌المللی پول و دلارهای نفتی و استقلال اقتصادی قاره را در نظر دارد، از ميان برداشته خواهد شد.

۴-علاوه برآن يک دولت غرب‌گرای جديد می‌تواند از نفوذ چين در قاره بکاهد. چين در ليبی بيش از ديگر کشورهای قاره سرمايه‌گذاری کرده است. غرب در رقيب چينی تهديدی برای نفوذ خود و منبع سود کنسرن‌های غربی می‌بيند.

۵-يک دولت غرب‌گرای جديد در ليبی مجدداً امکانات استقرار پايگاه‌های نظامی برای انگليس و آمريکا را مانند دوران حکومت شاه ادريس در ليبی قبل از سال ١۹۶۹ به وجود خواهد آورد.

عمليات جنگی عليه ليبی در آغاز توسط شورای امنيت سازمان ملل مورد تأييد قرار گرفته بود (قطع‌نامه ١۹۷۳ در ١۷ مارس ٢٠١١). اين قطع‌نامه هر کشوری که «حفاظت از مردم غيرنظامی» را در نظر داشت، مجاز می‌دانست از کليه وسايل جنگی استفاده کند و آمدوشد هوايی را به زور متوقف سازد. اين قطع‌نامه در ضمن «خواستار آتش‌بس فوری» گرديده بود. دخالت ناتو در کوتاه‌ترين مدتی اين منويات را به عکس آن مبدل ساخت: احاطه بر فضای پرواز مورد سوء‌استفاده قرار گرفت تا کشور را از آسمان زير بمباران قرار دهند؛ آنچه که مورد حفاظت قرار گرفت، تنها نيروهای شورشی و شهرهايی بود که توسط آن‌ها تسخير گرديده بود؛ و هر نوع پيشنهاد آتش‌بسی از طرف قذافی و همين‌طور پيشنهاد ميانجی‌گری توسط اتحاديه آفريقايی و يا ونزوئلا، فوراً از طرف ناتو و نيروهای شورشی رد شد.

در نتيجه بازنده اصلی اين جنگ، سازمان ملل متحد بود. اين سازمان اجازه داد تا ناتو به کشوری حمله کند و رژيم حاکم بر آن را با بمب سرنگون سازد. آنچه که قربانی شد اصول مندرج در منشور سازمان ملل در مورد ممنوعيت اعمال خشونت (بند ٢.۴)، حفظ تماميت ارضی و اقتدار کشوری (بند ٢.٢)، عدم دخالت در مسايل داخلی کشورها (بند ٢.۷) بود. با استناد به «مسؤوليت ويژه برای حفاظت»، شورای امنيت سازمان ملل متحد کارچاق کن ناتو شد و حقوق بين‌الملل را از محتوای خود تهی کرد.

به علت دلايل نامبردۀ بالا کميسيون کشوری شورای صلح (Friedensratschlag) از شرکت در هلهله‌های شادی غرب در مورد سرنگونی ديکتاتور قذافی خودداری می‌کند. قيمتی که خلق ليبی برای اين کار پرداخت، بسيار سنگين بود. و  خساراتی را که به حقوق ‌بين‌الملل وارد گرديده مشکل بتوان ترميم کرد.

برای تکامل بعدی بايد اميدوار بود که:

١- درگيری‌های نظامی فوراً خاتمه يابند و برای هميشه تعطيل گردند.

٢- کلاه‌آبی‌های بی‌طرف اتحاديه آفريقايی وارد کشور شوند و بر اجرای آتش‌بس نظارت کنند.

۳- خلق ليبی در کليت خود، به طريق دمکراتيک در مورد سرنوشت آينده خود تصميم بگيرد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این نوشته در اوت 27, 2011 بدست فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: